System SDH (Synchronous Digital Hierarchy) to standard synchronicznej sieci transportowej umożliwiający wzrost przepływności sieci telekomunikacyjnych zbudowanych w oparciu o światłowody nawet do 10 Gbit/s.

System ten powstał jako rozwinięcie standardu PDH (Pleziochronous Digital Hierarchy) opartego na pierwotnym sposobie cyfrowego transportu głosu w sieciach telekomunikacyjnych znanym jako PCM (Pulse Code Modulation - Modulacja kodowa-imulsowa). Standard PDH, stosowany do dziś, pozwolił telekomunikacji na szerokie zastosowanie światłowodów. Miał jednak poważne ograniczenia np. wysoki koszt wydzielenia pojedynczego kanału 64 kbit/s z traktu o wysokiej przepustowości.

W połowie lat 80-tych w Stanach Zjednoczonych, firma BellCore zaproponowała specyfikację sieci SONET (Synchronous Optical Network). System SDH jest europejskim odpowiednikiem systemu SONET. 

Technologia systemu SDH bazuje na pełnej synchroniczności przekazu w całej sieci. Dane cyfrowe są w sieci SDH grupowane w ramki o różnej wielkości bajtowej zależnej od szybkości kanału. Stały w sieci SDH jest natomiast czas trwania ramki o wielkości 125 mikrosekund (1/8000 sekundy). Wynika on z czasu trwania podstawowego pulsu modulacji PCM.

Podstawową przepływność o wielkości 155 Mbit/s oferuje w technologii SDH moduł STM-1 (Synchronous Transport Module), w którym ramka ma wielkość 9x270 bajtów. Przy długości trwania ramki wynoszącej 125 mikrosekund, odpowiada to właśnie szybkości przepływu równej 155 Mbit/s. Wyższe przepływności, odpowiadające coraz to wyższym poziomom zwielokrotnienia, oznaczane są symbolami STM-n i posiadają następujące przepływności:

STM-4 - 622 Mbit/s
STM-16 - 2,5 Gbit/s
STM-32 - 5 Gbit/s
STM-64 - 10 Gbit/s

Ramka SDH dla modułu STM-1 składa się z 9 rzędów danych po 270 bajtów każdy. Rzędy te są transmitowane w światłowodach szeregowo, jeden za drugim. Architektura systemu SDH staje się bardziej zrozumiała podczas przedstawienia ramki SDH za pomocą dwuwymiarowego diagramu.